Υπάρχει μια γενικότερη αντίληψη (τουλάχιστον στην Κύπρο) ότι το νερό της βρύσης δεν είναι καλό. Έτσι η συντριπτική πλειοψηφία προτιμάει το εμφιαλωμένο. Είναι όμως όντως καλύτερο; Η απάντηση δεν είναι καθόλου απλή, μιας και εγείρονται θέματα προβληματισμού και για τα δύο είδη πόσιμου νερού.

Το πόσιμο νερό στην Κύπρο θεωρείται καλής ποιότητας μιας και δεν θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. (Στην Ελλάδα φαίνεται να υπάρχουν ακόμα περιοχές όπου το νερό της βρύσης δεν είναι πόσιμο.) Παρόλα αυτά δεν προτιμάται με αιτιολογίες όπως, το ότι είναι χλωριωμένο, μυρίζει, είναι γλυφό, κτλ.

Το νερό της βρύσης απολυμαίνεται με χλωρίωση  και εμπλουτίζεται με φθόριο. Η χλωρίωση διασφαλίζει την εξόντωση των μικροοργανισμών, όχι όμως την απομάκρυνσή τους από το νερό. Η φθορίωση είναι πολύ σημαντική για την προστασία των δοντιών από την τερηδόνα. Παρόλο που τα επίπεδα χλωρίου και φθορίου είναι μέσα στα επιτρεπτά όρια, νοουμένου ότι γίνονται κρατικές αναλύσεις, υπάρχει ανησυχία ότι εξακολουθούν να είναι βλαβερά για τον άνθρωπο (π.χ. καρκινογενέσεις, τοξικότητα). Επίσης, η πηγή του νερού καθώς και το δίκτυο ύδρευσης κάθε περιοχής επηρεάζουν την ποιότητά του. Για αυτό κι εντός της ίδια χώρας, από περιοχή σε περιοχή το νερό μπορεί να έχει διαφορετικό χρώμα, γεύση και οσμή.

Το εμφιαλωμένο νερό χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: επιτραπέζιο, φυσικό μεταλλικό και νερό πηγής (αναγράφεται στη φιάλη). Το φυσικό μεταλλικό νερό προέρχεται από υπόγεια πηγή κι εμφιαλώνεται επιτόπου, απαγορεύεται όμως η απολύμανσή του ή οποιαδήποτε επεξεργασία. Θεωρείται επίσης πλούσιο σε μεταλλικά στοιχεία. Το νερό πηγής διαφέρει με το φυσικό μεταλλικό μόνο προς το ότι δεν είναι πλούσιο σε φυσικά μεταλλικά στοιχεία. Το επιτραπέζιο μπορεί να έχει οποιαδήποτε προέλευση (π.χ. θάλασσα, γέωτρηση) το οποίο μπορεί να υπόκειται σε απολύμανση/επεξεργασία με ακριβώς τον ίδιο τρόπο που γίνεται και με το νερό της βρύσης.

Το μεγάλο θέμα που δημιουργεί ανησυχία σχετικά με το εμφιαλωμένο νερό είναι η διατήρησή του σε πλαστικές μπουκάλες. Αυτό το καθιστά ψηλού κόστους, καταστροφικό για το περιβάλλον και πιθανόν επικίνδυνο για την υγεία μας.  Επικίνδυνα στοιχεία μπορεί να περάσουν στο νερό από το πλαστικό ή κι από το περιβάλλον. Δηλαδή, κατά τη μεταφορά ή φύλαξη του νερού το πλαστικό μπορεί να «απορροφήσει» ουσίες οι οποίες διαπερνούν μέσα στο νερό. Σε χώρες με έντονη ηλιοφάνεια όπως εμείς, οι μπουκάλες πιθανότατα εκτίθενται στη ζέστη και στον ήλιο ώρες μέχρι να φτάσουν στο σπίτι μας, κάτι που δημιουργεί ακόμα περισσότερη ανησυχία για το πώς αντιδρά το πλαστικό και τι περνάει μέσα στο νερό. Όσο για τα εισαγόμενα εμφιαλωμένα νερά, υπάρχει ενδεχόμενο να εκτίθενται στα λιμάνια σε ήλιο μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους.

Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να δώσουμε έμφαση σε μία ακόμα μέτρηση του νερού, τα ολικά διαλυμένα στερεά (Total Dissolved Solds/TDS). Η μέτρηση αυτή είναι στην ουσία οι διαλυμένες ουσίες μέσα στο νερό. Όσο πιο χαμηλή η μέτρηση τόσο πιο γλυκό και «μαλακό» (φτωχό σε άλατα) είναι το νερό, κι αντίστροφα. Αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι TDS ίσο με περίπου 50-100mg/l είναι το ιδανικό πόσιμο νερό, σπάνια βρίσκεις εμφιαλωμένο νερό μέσα σε αυτά τα πλαίσια (κοιτάξτε στη συσκευασία). Στο μεταξύ, το νερό της βρύσης είναι πάντα πιο χαμηλό σε TDS από το εμφιαλωμένο!

Εν κατακλείδι λοιπόν, η λύση που θα σας προτείναμε είναι μία! Καλό φιλτράρισμα του νερού της βρύσης. Φαίνεται ότι ένας συνδυασμός φίλτρων τα οποία συνδέονται στη βρύση μας και τα οποία αλλάζουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα είναι και η πιο ασφαλής επιλογή. Επίσης, με αυτό τον τρόπο θα έχουμε ποιοτικό νερό και για το μαγείρεμα!